Statek pasażerski zbudowany łącznie z podobnym MS Sobieski z myślą o zastąpieniu starzejących się SS Kościuszko i SS Pułaski na linii południowoamerykańskiej. Był ostatnim jak dotąd nowym transatlantykiem, zbudowanym dla polskiej bandery handlowej. Przed wybuchem II wojny światowej odbył zaledwie pół podróży okrężnej, nie wracając już do macierzystej Gdyni.

27 lipca 1939 Chrobry został wprowadzony do służby. Dwa dni później z Gdyni udał się w swą pierwszą podróż, do Ameryki Południowej. Jednym z pasażerów statku był w tym rejsie Witold Gombrowicz, który wypłynął do Ameryki Południowej, by już nigdy do Polski nie powrócić.

Informacja o wybuchu wojny zastała statek 2 września w porcie Recife w Brazylii. W tej sytuacji rejs został przerwany i kapitan Zygmunt Deyczakowski skierował statek do Southampton, gdzie przybył 31 października i natychmiast został przebudowany na transportowiec wojska. W końcu 1939 Chrobry odbył (w dużym konwoju, w którym znajdował się również MS Batory) rejs z Kanady do Glasgow z żołnierzami 1 Dywizji Kanadyjskiej. W lutym 1940 statek przeszedł remont w stoczni w Glasgow. Zamontowano wówczas m.in. działo 152 mm na pokładzie rufowym.

W kwietniu został wcielony do konwoju R4, który miał przetransportować wojska brytyjskie do Norwegii. Tam też, jako statek flagowy kolejnego konwoju, 14 maja 1940 Chrobry został zbombardowany przez lotnictwo niemieckie w Vestfiordzie. Wybuchł gwałtowny pożar, którego nie udało się ugasić. Zginęło wielu przewożonych żołnierzy i 12 członków załogi. Resztę uratowały okręty brytyjskie. Płonący statek został zatopiony 15 maja przez torpedę zrzuconą z brytyjskiego samolotu.

Dopiero po sześćdziesięciu latach - 29 lutego 2000 - jeden z norweskich trałowców zlokalizował wrak statku w Vestfiordzie na pozycji 67°40'N i 13°50'E i głębokości 160 m.

Źródło opracowania:
Wikipedia