Z powodu ograniczonych środków finansowych Polska za dwa 14 000 tonowe statki pasażerskie zapłaciła rządowi włoskiemu pięcioletnimi dostawami węgla. Drugim statkiem był bliźniaczy MS Batory. Oba zbudowano w stoczni Monfalcone w Trieście, gdzie jako pierwszy ukończony został Piłsudski, a rok później, w 1936 roku, Batory. Przy budowie tego drugiego uwzględniono sugestie załogi Piłsudskiego.

MS Piłsudski wypłynął w swój pierwszy, transatlantycki rejs pod dowództwem kapitana Mamerta Stankiewicza 15 września 1935. Już podczas drugiego rejsu do Nowego Jorku, za sprawą bardzo sztormowej pogody, ujawniły się liczne niedociągnięcia projektowe. Stateczność i własności morskie okazały się niezadowalające, gdyż włoski projektant nie uwzględnił warunków sztormowych północnego Atlantyku. Z powodu przyjmowania na dziób wszystkich fal, doszło do licznych uszkodzeń i awarii części instalacji elektrycznej. Po tym rejsie przeprowadzono modyfikacje konstrukcyjne.

Po wybuchu II wojny światowej i przegranej kampanii wrześniowej Piłsudski, wraz z większością polskich statków pasażerskich i załogami przeszedł pod dowództwo brytyjskie. Zatonął 26 listopada 1939 roku o godzinie 5.36 w drodze z Newcastle, 29 mil morskich na południowy wschód od przylądka Flamborough, rozpoczynając swój pierwszy wojenny rejs po przebudowie na transportowiec dla wojska. Do dzisiaj przyczyna jego zatonięcia nie została wyjaśniona. Rozważane są trzy hipotezy: wejście na miny, storpedowanie przez niemiecki okręt podwodny lub sabotaż.

Źródło opracowania:
Wikipedia